Bazı Ağaçlar Ayakta Ölür
| Sessizliğin sesleri ile konuşmak yok mu Nasıl kahreder her an yüreğimi Binlerce düşünce, duygu, pişmanlıklar Gelir üstüme üstüme en sinsi biçimde Kelimelere dönüşüverecekler gibi bir an Ama yok çıkmaz boğazımdan Düğüm düğüm dizilirler gırtlağıma Yutkunamam, konuşamam Daha da acısı ağlayamam Ağlayamam yakışmaz bana Ben güçlüyüm, kaya gibi sağlam Aşılmaz dağlar gibi dimdik Sen öyle san Paramparça içim, darmadağın ruhum Bakma duruşuma, gururumdan yıkılamam Bazı ağaçlar ayakta ölürler bilir misin sen İçini oyar kurtlar, çürür içten içe Bomboş olur içleri de kimse bilmez Yosun tutmuş sade bir kabuktur o şimdi Sanırsın göklere erişmek için uzanan Devasa, görkemli bir ağaç Heyhat ölmüştür o çoktan Kimsenin ruhu duymamıştır oysa İşte böyle öldüm ben de Gün be gün kemirdi düşünceler ruhumu Acılar ruhumun dehlizlerini oydu Söyleyemediklerimin ağırlığı kahretti beni Sessizliğin bitmez uğultusu Hiç susmayan düşüncelerimin gürültüsü Öldürdü beni de duyan olmadı Gözyaşlarım akamadı dışarıya da gören olmadı Boğuldum ben kendi gözyaşlarımda oysa Ayakta öldüm ben de, anlayan olmadı... |
Zeliha Bekoğlu |