BİR DEMET YAŞAM

Bir adam tanıdım

Uçsuz bucaksız bir derinliği vardı

Oysa

Sığ bir görüntünün arkasına saklanmaya çalışıyordu acemice

Belli ki bilinçli bir maskeydi bu yüzüne oturtmaya çalıştığı

Kendini korumak istiyordu hüzünden ve acıdan

Ancak

O bilmese de saklamaya çalıştığı kırılganlıkları çok rahat okunuyordu buğulu gözlerinde

Belli ki çok eski bir hikayeydi bu , onu kendine yabancılaşmaya iten

Unutmak için acı üstüne acı , hüzün üstüne hüzün ekiyordu bilmeden

Oysa

Vedalaşabilse acıları ile karanlık gece yine güneşli bir güne dönecekti

Unutmak ve af etmek insanın kendini özgür bırakmasıdır

Fakat çoğu insan kendini esir etmekten hoşlanır

Acaba

Kendine yaptığının farkında mıydı adam

Özündeki tüm güzel ve iyi duyguları bir bohçanın içine toplayıp

Yüreğinin çok derin bir köşesine gömmüştü yıllar önce

Sonrasında ise

Kendi de girmişti kendi yarattığı kafesin içinde ki yerine

Kalın zırhlar örmüştü kendine , kabuğunun altında kendini güvende hissediyordu

Kimsenin kapatılmış bir defter gibi paketleyip mühürlediği

Duygularına ve yüreğine dokunmasına izin vermezse

Bir daha acı çekmeyeceğini düşünüyordu kendince

Bir yandan da sevmek ve sevilmek istiyordu umarsızca

Sanki daha önce hiç sevmemiş sevilmemiş gibi

Yaslanacak bir omuz , sıcacık bir kucak …

Çok üşüdüğünde ise içi bulduğu herhangi bir kucakta ısınmaya çalışıyordu

Ve bunu her yaptığında çok daha fazla üşüyordu içi

O birilerinin kabuğunun içine sakladığı küçük çocuğu bulmasını

Kabuğunun arkasına ulaşıp ona hadi çık artık demesini bekliyordu yıllardır

Kendini nasıl gösterdiğini unutarak insanlara

Bir adam tanıdım

İçinde okyanusun en mavisini , yeşilin en yeşilini taşıyordu

Oysa

O siyah beyaz görünmeye çalışıyordu insanlara çaresizce

Kendini ve yüreğini kendi elleriyle ördüğü bir zindanın arkasına kapatıp

Sevginin acı çekmek ve bitmek zorunda olduğunu tekrarlayıp durmuştu kendine yıllarca

Ancak

İnsan yüreği susturulamazdı ne sözlerle , ne de kaçmakla kendinden ve insanlardan

Aşk öyle bir şeydir ki hiç ummadığın bir anda hiç istemesen de

Yüreğinden içeri sızar insanın , daha sen ne olduğunu anlamadan

Ve bir gün uyandığında

Artık çok geçtir , ne kadar sevmeyeceğim desen de , yüreğinde  çiçek açmaya başlamıştır bile sevda....

Adam henüz bilmiyordu

Ama öğrenecekti günün birinde

Öncesiz ve sonrasız bir aşkın

Umarsız ayak izlerinde gülümseyecekti kendi çocukluğuna neşe içinde…

Zeliha BEKOĞLU