BİR DEMET YAŞAM

Gündüz ve gece gibiydik

Sen varken ben yoktum

Ben varken sen….

Senin başladığın yerde ben yoktum

Benim başladığım yerdeyse sen

Yekpare olabilmek sadece bir hayaldi

Böylece kavuşmak mümkün değilken

Ayrılmakta bir o kadar imkansızdı

Ve bir ironiydi aslında bu yaşanan

Bir tek gün doğumlarında ve gün batımlarında

Kavuşmak vardı bize , çok kısa bir an için

Karışmak birbirimize

İşte o anlarda

Ne gündüz vardı , ne de gece

Alacakaranlık bir kavuşum vardı sadece

Sen gündüzdün

Rengarenk , ışıl ışıl , cıvıltı

Neşe gibi , aşk gibi , umut gibi

Ben geceydim

Siyah beyaz , karanlık , sessiz

Ölüm gibi ,ayrılık gibi , yalnızlık gibi

Öylesine zıt , öylesine farklı

Neden bir olmak geliyordu içimizden

Gündüz ve gece kadar farklıydık oysa birbirimizden

Renklerini kıskanırdım ben senin , ışıltını

Sıcaklığını ve yakınlığının dokunulmazlığını

Ruhuna akmak isterdim oluk oluk

Sense her zaman dinginliğimde huzur bulmak

Ve gece siyahı yalazlarımda rüyalar görmek

Biraz huzur bulmak istediğini söylerdin

İtirazlarımı dinlemezdin ki

Bende huzur bulamazsın

Huzur sensin derdim

Şefkatli, sıcak , yaşam dolu ve yumuşak

İşte o an sen başlardın itirazlara

Yanılıyorsun aldanma benim parlaklığıma

Gerçek huzur sensin derdin

Sessiz , kuytu , güçlü ve güvenli

Böylece geçip giderdi zaman

Gel gitler olurdu durmadan

Ne kavuşmak vardı , ne de ayrılmak

Gündüz ve gece gibiydik

Sen varken ben yoktum

Ben varken sen….

ZELİHA BEKOĞLU